باید این را جایی مینوشتم. باید ثبتش میکردم در روزهایی که کشتار وحشیانه در جای جای ایران برقرار بود و اینترنت و تلفن بین الملل قطع بود تا کسی از این جنایت اطلاعاتی برای کسی نفرستد. حدود 700 بازرگان دارای کارت بازرگانی برای ارتباط با شرکای تجاری خود آنهم برای بیست دقیقه به محل اتاق بازرگانی تهران مراجعه کردند، تعهدنامه مکتوب امضا کردند و تحت نظر یک آدم امنیتی دقایقی به اینترنت بین الملل وصل شدند.
هدفم از نوشتن ابدا تقبیح کار بازرگانان نیست چرا که خودم هم آن روزها دنبال 5 دقیقه دسترسی یا فقط قابلیت چک کردن ایمیل هایم بودم . ابدا نه میخواهم ازشان انتقاد کنم یا کارشان را نکوهش کنم. هرچند معتقدم کارشان نوعی به لجن کشاندن شخصیتشان بود. هدفم ثبت میزان ترس و عمق جنایت حاکمیت بود که بدون اطلاع قبلی همه راه های ارتباطی را قطع کرد. این کار نوعی خودزنی هم هست و نارضایتی بیشتر به همراه دارد. وقتی متوجه ابعاد واکنش ها بشوی شاید بتوانی تصویر دقیق تر از واقعیت منقطع و سانسور شده بدست بیاری. اعتراضات به وضعیت معیشتی در دی ماه 1404 بزرگترین، گسترده ترین و بی سابقه ترین اعتراضات از بهمن 57 در ایران بوده است. تصویر منقطع ، سانسور شده و تحریف شده این روزها شاید نتواند پازل کاملی از وضعیت موجود دست بدهد اما شدت واکنش میتواند ابعاد کنش واقعی را نشان دهد.
امروز جی میل باز بود. سایتهای خارجی هم چندتایی باز شد.